In navolging van The Beatles kwam er een stoet van Liverpool-bands die eerst nationaal en vervolgens veelal internationaal succes hadden. The Searchers, The Swinging Blue Jeans, Gerry and the Pacemakers, The Merseybeats, The Fourmost, The Mojos en Billy J. Kramer and the Dakota's zijn wel de bekendsten. Een nieuwe muziekstroming was geboren en werd Merseybeat of Liverpool-sound genoemd. Ook zangeres Cilla Black liftte mee op de successen die de bands uit haar stad hadden. In de VS werd destijds gesproken over The Liverpool (ook wel British) -invasion. Het geeft de geweldige impact aan van de wereldwijde verovering. Pas nadat de Liverpool-bands zich gesetteld hadden kwam er aandacht voor bands buiten Liverpool en deden met name bands uit uit de regio Birmingham (Brumbeat) het goed.
Aankondiging op het randje
van oude en nieuwe muziek
De Merseybeat-hausse duurde slechts een jaar of twee, drie. De muziek was op zich nogal beperkt en alleen bands die tijdig de bakens durfden te verzetten wisten die korte periode te overleven. De Beatles groeiden uit tot unieke muzikale grootheden en The Searchers pasten hun muziekstijl grondig en tijdig aan. De successen van overige Merseybeat-bands droogden veelal nog voor 1965 op. Het einde van de beatmuziek kwam niet abrupt omdat er inmiddels bands uit heel Engeland doorbraken die allen weer hun eigen sub-stijl hadden. Het muzikale scala werd breder waardoor de Merseybeat als het ware nog slechts diende als basisidee. Opvolgers als b.v. The Kinks, The Annimals, The Who, The Hollies, Hermans Hermits, The Moody Blues en The Rolling Stones brachten zoveel differentiatie aan op het bestaande thema, dat de Merseybeat als het ware verwaterde. Toch moet het belang van die kortstondige periode op hoge waarde worden geschat want alle muziekstijlen die we tegenwoordig als 'Rock' aanmerken, zijn zonder twijfel een uitvloeisel van de Merseybeat.
En Nederland?

Hoe reageerde Nederland op al dat geweld uit Liverpool? Na de 'invasie' van de Merseybeat schoten de bandjes ook hier als paddenstoelen uit de grond. En natuurlijk moest het lijken op al die Engelse bands. Nationaal braken bands door als The Golden Earrings, The Motions, Q65, The Outsiders, The Cats en nog vele anderen. Ofschoon ze ook allemaal een ruime schare fans opbouwden en succesvol waren in hun optredens, kwamen ze de eerste jaren nauwelijks het staduim van na-aperij te boven. Alleen Golden Earring(!) en The Cats overleefden dat stadium. Het verschil zat hem vooral in de kwaliteit. Toen de Nederlands bands schoorvoetend begonnen, waren er in Engeland tientallen bands die al jaren op professioneel niveau musiceerden. Ze hadden zoveel meer optredens in hun bagage, ze waren de hele wereld al over getrokken, hadden vele singles en albums op hun naam staan en de bandleden waren gemiddeld minstens vijf jaar ouder. De vergelijking was ook gewoon niet eerlijk.